Boş Laflarım Var!

Yıllardır biriktirdiğim boş laflarım var. Defalarca  çeşitli ortamlarda söylediğim ama bir türlü içimden atamadığım laflar. Yıllar geçerken, buharlaşan sudan kalan kireç misali kelimeler, cümleler birikiyor insanın beyninde. Korkum ise bu kalıntılarım dimağımı tamamen sarıp zar zor dönen bu çarkı işleyemez hale getirmesi.

İşte gelinen bu noktada bu günlük benim kireç sökücüm oluyor. Biriken kelimeleri beynimden sökerken, anılarıma ihanet ederek maziye zarar vermeme neden olsa da, bir şekilde uzağa bakmaya çalışan gözlerime perde inmesini engelleyecek. En azından ben öyle umuyorum…

Ummak dedimde aklıma geldi. Ne kişilerden, ne durumlardan, ne olaylardan neler neler umduk. bu kadar “ne” kullanılmasına karşı olsam da durumu ironik hale getirmesi açısından çokta güzel olduğunu düşünüyorum. “Ne” umduk, “Neden” umduk, “Neden” hâlâ bir beklenti içerisindeyiz? İrdeleyeceğiz. Ben etrafımdakilere soracağım, onlar anlatacak ben yazacağım. Onlarca kişinin birbirinden habersiz düşünce sızıntısı olacak burası. Aman aramızda kalsın!